Moonlight in winter...

หลังจากที่เจ้าของบล็อก

ดองบล็อกนี่มานานร่วมเดือน

อยากจะมาบอกว่า

เรากลับมาแล้วนะ ^^

.

.

.

ที่หายไปร่วมเดือนนี้น่ะ

ไม่ใช่หายไปเปล่าๆ

แต่หายไปทำอะไรอย่างนึง

ที่สำคัญมากๆ

และไอ้สิ่งสำคัญที่ว่าเนี่ย

คือ ซ้อมแข่งประสานเสียง

.

.

.

สุดท้าย รางวัลที่ได้มาคือรางวัล "ยอดเยี่ยม"

(เรียงตามลำดับ ยอดเยี่ยม ที่ 1 ที่ 2 ที่ 3)

ดีใจมั้ย

ดีใจมาก

ภูมิใจมั้ย

ภูมิใจมากเหมือนกัน

.

.

.

แต่ที่ทั้งดีใจและภูมิใจมากนั้นน่ะ

ไม่ใช่รางวัลที่ได้เลย

แต่เป็นอะไรระหว่างทางมากกว่า ^^

เพราะการแข่งครั้งนี้ มันทำให้เรารู้จักโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น

มองโลกในมุมมองที่กว้างขึ้น

คิดอะไรได้ลึกซึ้งขึ้น

เชื่อมั่นในตัวเองมากขึ้น ไม่ท้อถอยกับอะไรง่ายๆ

ทำให้เรารู้ว่า ไม่มีอะไรที่เราทำไม่ได้ เพียงแค่เราพยายาม

รู้จักที่จะรับมือกับปัญหาและอุปสรรคต่างๆมากขึ้น รวมทั้งอดทนกับมันมากขึ้น

เหมือนเป็นบททดสอบอีกอย่างหนึ่งในช่วงชีวิตของเรา

ที่สำคัญที่สุด

มันสอนให้เรารู้จักที่จะรักตัวเองและรักคนอื่นมากขึ้น

.

.

.

:))))))))

วันนี้ไม่มีอะไรมากเลยจริงๆ

(เพราะการบ้านรออยู่เพียบ ยังไม่ได้ทำเลย ฮ่าๆๆๆ)

แค่นึกถึงประโยคๆนึงเมื่อนานมาแล้ว

...

"คุณค่าของการเดินทาง ไม่ได้อยู่ที่ปลายทาง หากแต่อยู่ที่ระหว่างทางต่างหาก"

.

.

.

จากคนๆหนึ่งบนโลกกลมๆที่กำลังปลื้มใจ