Moonlight in winter...

ผมนี้ล่ะก็เป็นคนหนึ่งที่ชอบมองท้องฟ้ามากๆ

เพียงอยากรู้ว่าถ้าเราเดินไปเรื่อยๆจะมีทางสุดขอบฟ้ามั้ยนะ?

พี่ว่าเริ่ดทั้งสองเล่มอ่ะจ้ะ ๕๕๕
แต่เอาปร้ากก้อดีนะ : ) บองชู้มันเยอะเกิ๊น

พี่ก้อชอบมองท้องฟ้าเหมือนกันจ่ะ
บางทีมันอาจจะน้ำเน่า
แต่มันก็เป็นสิ่งเดียวที่เชื่อมต่อกันเสมอ
ของตัวเรากับคนที่เรารักใช่ม๊าาา

ต่อให้อยู่ห่างกันแค่ไหน ยังไงก้อยู่ใต้ฟ้าเดียว :) ฮี่

ท้องฟ้าสวยดีจ้า เมฆเยอะจังอ่ะน้องแอ๊ม
วันนี้พี่อยู่แต่ในห้องอุดอู้
ไม่ได้ดูท้องฟ้าเลยจ่ะ ๕๕

พั้นช์ก็ชอบมองท้องฟ้านะคะ
มองแล้วทำให้เรารู้สึกอะไรๆหลายๆ อย่าง
:)) มีความสุขที่ได้มอง

เรื่อง photobook นี่ถ้าเลือกก็น่าจะ
prince in นะ คิคิ ^^

ไม่รุนะ

แต่เราแนะนำ ปารีส อะ ภาพสวยมากกกก (ตัวเองยังไม่มีเลยรุเรอะ - -)

ส่วน ปราก ก้อดีนะ หนุ่มๆ เท่ และมีเสน่ห์มากกกกก คอนเฟริม เพราะมี 55+

โอ้ แอ๊มตื่น 8 โมงครึ่ง ในขณะที่เราตื่นเที่ยง -*-

เราอะก็เพิ่งมานั่งนึกๆดูว่าชอบมองท้องฟ้าบ้างรึป่าวตะกี๊นี้
เราว่าเราชอบนะ แต่ไม่ค่อยรู้ตัว -*- อย่างเวลาถ่ายรูปนี่ชอบถ่ายท้องฟ้ามาก ไม่รู้เป็นไร สงสัยก็เพราะชอบน่ะแหละ
แต่มองแล้วมันสบายใจจริงๆนะ ^^
อ่านที่แอ๊มเขียนๆแล้วนึกถึง TRY มากเลย เพิ่งอ่านจบตอนรอทำฟันวันนี้
ใช่แล้ว วันนี้เราสองคนบังเอิญทำฟันพร้อมกันซะงั้น 555

ตอนขูดหินปูนที่หมอเอาอะไรมาแหย่ๆร่องฟันทุกร่อง แถมเย็นๆอีก นี่แทบน้ำตาไหล T^T

เอกซเรย์ฟันคุดแล้วด้วย มีขึ้นตรงจริงๆซี่นึง อีกสองซี่เหมือนจะเอียงแต่ก็อาจจะขึ้นมาตรง ต้องรอดู อีกซี่นึงเอียงแน่ๆละ อ๊ากกก คิดถึงที่เรียนคุณภาพชีวิตมาแล้วสยอง!!

เอ้อแล้วเพิ่งมารู้ตอนหลังอะว่าฉีดยาชา งงๆว่าทำไมมันชาๆเลยไปถามหมอตอนทำฟันให้น้องอยู่ -*- ตอนแรกก็เห็นหมอบอกเจ็บนิดนึงนะแล้วก็เอาอะไรจิ้มๆไม่รู้ เราก็ไม่แน่ใจ แต่มันไม่ค่อยเจ็บเลยไม่คิดว่าฉีดยาชาอะ แสดงว่าฉีดยาชามันก็ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นนี่นา!! หรือว่าเพราะหมอไม่ได้ฉีดเหงือกหว่า มันรู้สึกชาๆแค่ตรงแก้มอะ แต่จะฉีดยาชาให้แก้มไปทำไมอะ จริงๆแค่อุดฟันกะขูดหินปูนทำไมต้องฉีดยาชาหว่า ช่างมัน งง ยังไงก็ต้องฉีดยาชาตรงเหงือกตอนผ่าฟันคุดซักวันอยู่ดี T___________T

555 รู้สึกจะพล่ามยาวมาก (แอบฮาตัวเองที่มาคุยเรื่องทำฟันในนี้ -*-)
เอาเหอะ ก็มันอยากคุยนี่ ไม่ได้เจอกันหลายตั้งหลายวัน คิดถึงมากกกกกกกก
งานอักษรฯยังกะดึ๊บไม่ถึงไหนเลยอะ เพราะพยายามทั้งอัพบล็อกและทำงานในวันเดียวกัน
ดันทุรังมา 2-3 วันถึงคิดได้ว่า มันเหนื่อยมากกกกกกกกก ไม่ไหวแล้ววววววววว
เราก็เลยกะหยุดบล็อกไปก่อน แล้วนั่งทำงานจริงๆจังๆซักที
แต่ยังไงวันที่ 15 ก็ไม่ยกเลิกอะ จะแอบโผล่ไปอัพบล็อกนิดนึง ปีนึงมีครั้งเดียวนิ
แต่เวลานั่งทำงานจริงๆจังๆทีไรก็นึกไม่ออกทุกที เพิ่งรู้ว่าการเขียนบทความวิชาการจริงๆมันยากขนาดนี้ T^T

เราว่าเราพล่ามเยอะไปแล้วนะ 5555 เอาเป็นว่า คิดถึงงงง อยากเจอกันเร็วๆเหมือนกัน แล้วก็ขอบคุณนะที่มาอ่านบล็อกเราในวันที่ไม่มีใครมาอ่านเลย ดีใจจริงๆ ที่ถึงจะไม่มีใครอ่านก็มีแอ๊มนี่แหละที่อ่าน 555
รักนะ จุ๊บๆ จุ๊บุๆ (ปัญญาอ่อนมาก็ปัญญาอ่อนตามไป 555)

นี่คือจุดประสงค์ที่แกถามเราวันนั้นหรอแอ๊ม



ยังไงก็แล้วแต่ ซื้อมาแล้วเอามาให้ดูด้วยก็ดีนะ ฮ่าๆๆๆ

คิดถึงท้องฟ้าที่ค่ายว่ะ......เฮ้อ~

ลืม

หลังจากปล่อยให้แกวางปัญหาลงไปได้สองวัน
เราก็จะกลับมาสร้างปัญหาให้แกอีกครั้ง วะฮ่ะฮ่า(ไอโรคจิต-*-)

อย่างว่าล่ะนะ ปัญหาบางอย่าง ถึงจุดๆหนึ่ง มันก็จะคลี่คลายได้ด้วยตัวของมันเอง

จะว่าไปบางปัญหานั่นน่ะอาจจะเกิดจากในใจของเราเองด้วยซ้ำที่จินตนาการไปว่ามันคือปัญหาบ้าบอคอแตกโลกแตกก็แก้ไม่จบ
ปล่อยใจให้สบาย....บางทีทางแก้ของมันก็แค่"เปลี่ยน"มุมมองและความคิดของเราอีกซักหน่อย...ก็แค่นั้น


วันนี้คุณหัวเราะแล้วหรือยัง??

ฮ่าๆๆ

อ่านแล้วสบายใจจังเลย...ท้องฟ้าที่รัก :)


คิดถึงพี่ๆทุกคนนนน > <